De sociale advocatuur

Het vinden van een “pro deo” advocaat wordt voor mensen met een kleine beurs steeds lastiger. Gelet op het feit dat ruim een derde deel van alle Nederlanders in aanmerking komt voor gefinancierde rechtsbijstand is wel duidelijk dat er veel advocaten nodig zijn om de belangen van deze mensen te kunnen behartigen als zij een conflict hebben, bijvoorbeeld met hun ex-partner, werkgever of de overheid.

Hoewel bij de overheid al jaar en dag bekend is dat de vergoedingen voor sociaal advocaten in verhouding tot de door hen te verrichten werkzaamheden zwaar onder de maat zijn, is het toch al vele jaren zo dat het ophogen van deze vergoedingen niet bovenaan het lijstje stond. Het gevolg daarvan is dat in de praktijk inmiddels merkbaar is dat er langzaamaan meer vraag dan aanbod is naar de “gratis” advocaat.

Enerzijds omdat er heel veel uitstroom is van oude advocaten en bovendien relatief weinig nieuwe instroom, maar ook omdat veel advocaten in de loop der tijd hebben besloten om dergelijke zaken niet meer te willen doen vanwege de geringe opbrengst. Het gevolg hiervan is dat er kennelijk op dit moment al regio’s, zijn (bijvoorbeeld Drenthe) waarin er nog amper een sociaal advocaat te vinden is.

Recent heeft een commissie berekend dat er eigenlijk zo’n 40 miljoen per jaar extra nodig is om de sociale advocatuur in leven te houden. Laten we hopen dat de Tweede kamer de Staatssecretaris zover krijgt om dit geld ook daadwerkelijk vrij te maken.